توی قاب خیس این پنجره ها
عکسی از جمعه غمگین می بینم

چه سیاهه به تنش رخت عزا
تو چشاش ابرای رنگین می بینم


داره از ابر سیاه خون می چکه
جمعه ها خون جای بارون می چکه

نفسم در نمیاد جمعه ها سر نمیاد
کاش می بستم چشامو این ازم بر نمیاد

داره از ابر سیاه خون می چکه
جمعه ها خون جای بارون می چکه

عمر جمعه به هزار سال می رسه
جمعه ها غم دیگه بیداد می کنه

آدم از دست خودش خسته می شه
با لبای بسته فریاد می کنه

داره از ابر سیاه خون می چکه
جمعه ها خون جای بارون می چکه

جمعه وقت رفتنه موسم دل کندنه
خنجر از پشت می زنه اون که همراه منه

داره از ابر سیاه خون می چکه
جمعه ها خون جای بارون می چکه